Según un estudio recente publicado na revista "Science", o cambio climático que sufre o noso planeta inflúe a gran escala na nosa biodiversidade. Tal é a magnitude dos cambios que estimase que 1 de cada 6 especies están condenadas a extinción. Este é un recopilatorio de medias de tasas de extinción mundial (131) levada a cabo polo biólogo Mark Urban, da Universidade de Connecticut (Estados Unidos) , que determinan os factores que confluien na extinción das especies.
O estudio non sólo da datos sobre que o cambio climático afecta os tránsitos naturais das especies, sino que acelera estes procesos de cambios na biodiversidade. Tivéronse en conta datos como as características específicas de cada rexión e especie, que inflúen na predicción do risco de extinción, e creen que o citado antes sobre o aumento da temperatura, vai ser o factor que máis influa na desaparición das especies.
Pero non sólo a emisión de gases invernadoiro ou o cambio climático afecta os cambios na biodiversidade, tamén hai outros factores que están aparte dos sistemas predictivos naturais de extinción de especies, e que os biólogos non son quen de dar resposta a preguntas como, ¿con qué rápidez perdése a biodiversidade?, ¿outros factores de cambio global, como as especies invasoras, exacerban os impactos do cambio climático?, ¿poden as interaccións entre especies magnificar ou o contrario, minimizar a pérdida de biodiversidade polo cambio climático?
Quedan moitas incertidumbres, pero os biólogos seguirán traballando para mellorar as prediccións de
cambio nas especies, con datos adicionales e a inclusión de variables, e con estratexias para mitigar os danos do efecto invernadoiro, porque sinon, como di Urban, "estaremos condenados a ver estes cambios antes de tempo".
Fonte: ABC CIENCIA
jueves, 14 de mayo de 2015
jueves, 19 de febrero de 2015
Astrónomos aficionados captan unha misteriosa nube sobre Marte.
No ano 2012 uns astrónomos aficionados tomaron imaxes dunha misteriosa nube no borde do disco de Marte, que se puido ver durante dez días e dicían que alcanzou uns 200-250 km sobre a superficie, pero datos mais actuas sobre investigacións que se publicaron na revista Nature recoñecen que tiña 500 km de extensión horizontal determinando o seu brillo en diferentes lonxitudes de onda.
Sobre a superficie de Marte os ventos arrastran e elevan o pó dende a superficie ata os 50 kilómetros de altura. No seu seno fórmanse delgadas nubes de cristaliños de xeo e dióxido de carbono, o principal compoñente da atmosfera marciana, que en ocasións alcanzan, como máximo, alturas duns 100 kilómetros. As naves espaciales que orbitan o planeta recolleron o proceso.
Suscribirse a:
Entradas (Atom)



